W dzieciństwie różnie Go zresztą nazywałam. Wołałam np. „Slava” (od marki czeskich zegarków, jedynych dostępnych na rynku w owych czasach), albo Sławiący Mir (czyli chwalący pokój, od Jego imienia). Śmieszyło mnie zresztą to Jego imię. Rzadkie, niepospolite, niebanalne i dziwne. Tak jak On.

Był pięknym dzieckiem. Jak się urodził, zamierzałam się Go pozbyć. Chciałam wywrócić Go z wózka. Byłam zazdrosna, że wszyscy Jego wtedy bardziej kochali.

Piękny i wybitny chłopczyk. Gdy miał trzy latka poprosił, abym nauczyła Go czytać. I zaraz potem samodzielnie przeczytał „Krzyżaków”. Od tego czasu pochłaniał książkę za książką. Głównie historyczne, bo na początku chciał zostać archeologiem. Namiętnie odwiedzał też zamki i twierdze, samodzielnie szkicując mapy ukształtowania terenu. W starych prześcieradłach udawał prastarych Słowian, rycerzy i inne postaci z powieści.

Uczniem był też wyjątkowym. W przeciwieństwie do mnie, niewielkim nakładem sił, osiągał znakomite wyniki. Nudził się na lekcjach, poprawiał nauczycieli, aż zaproponowano Mu indywidualne nauczanie. Nie skorzystał, bo lubił ludzi. Chciał przebywać w ich towarzystwie.

W liceum zaczął interesować się filozofią rastafariańską. Celowo ograniczał dobra konsumpcyjne, gromadził płyty z muzyką reggae (którą nota bene zamęczał wszystkich!) i cieszył się z byle czego. Podobno tak jak ludzie, których później aż czterokrotnie odwiedzał w Afryce. Wtedy też „polował” na „czarne dziewczyny”. Mówił, że zwiąże się tylko z kobietą o takim kolorze skóry. Żartowaliśmy z Ojcem, że powinien chodzić po mieście z tego typu transparentem. Panie z resztą, czy czarne czy białe, oceniał według wymyślonej przez siebie skali, od jeden do dziesięciu. Ja w tym rankingu zawsze miałam u Niego kiepską notę.

W czasach studenckich często razem chodziliśmy do kina. Lubił ambitne filmy, cenił Jarmuscha. Potem długo rozmawialiśmy. O tym co widzieliśmy, o naszym dzieciństwie, dorastaniu, o życiu. Śmialiśmy się z zabawnych sytuacji. Właśnie… sytuacji. Bo On i ja mieliśmy to samo, charakterystyczne, sytuacyjne poczucie humoru. Bywało, że pokładaliśmy się ze śmiechu, a otoczenie nie wiedziało, o co chodzi. My wiedzieliśmy doskonale.

Nigdy nie przypuszczałam, że ja – starsza siostra, wspominać będę mojego młodszego Brata. Zawsze sądziłam, że urządzi się trochę w Krakowie, a trochę w Tarnowie, gdzie (gdy tylko nie był na drugim krańcu świata) niemal co weekend odwiedzał Rodziców. Dżonego i Dżubą kochał bez pamięci. Myślę, że byli największą miłością Jego życia. Tę wyjątkową relację nie sposób opisać w kilku słowach. Trzeba było by widzieć, jak wita się z Nimi, jak dziękuje za dobry obiad, jak pomaga w pracach gospodarskich „koło domu”, wreszcie jak się z Nimi żegna. Do tych pożegnań przywiązywał ogromną rolę. Nie było wyjścia z domu bez przytulenia, poklepania po plecach czy pocałunku. Nie raz nie rozumiałam, jak to możliwe, że dorosły mężczyzna tuli do siebie Matkę jak dziecko. Teraz już wiem, że Oni i On cieszyli się sobą krótko, ale intensywnie.

Bardzo mi Ciebie Bracie brakuje. Właściwie to wciąż nie dowierzam w to, co się stało. Tak bardzo mi przykro, że już się nie spotkamy. Ale wiesz co? Gdy tylko będę jak Ty – po drugiej stronie, w pierwszej kolejności odnajdę Ciebie. Będę tak długo szukać aż znajdę. Bardzo Cię kocham.